dino is twittering//
www.twitter.com/dinotello
04 Kasım 2009 Çarşamba
29 Ekim 2009 Perşembe
10 Ekim 2009 Cumartesi
DRAGGING EVERYDAY LIFE, ANIMALLY ENSTRANGEMENT//GILES SS2010
source: style.com
Giles Deacon, her zaman kafasının başka bir yerinin dikine gidip tasarımın, 'sanat' denen yerinden de bir şeyleri zorlayabileceğini, kıyafet denenin taşıması zor bir yük, giyinmek demenin soyunmak kadar zor bir dökünme çilesi, kimliğin de bir müştemilat kadar derin olduğunu bize söylemeye çalışır. Kimlik, tarih gibi birikir. Bilgi biriktiği yeri lanetler. Biriktirmek sizi bir gün öldüreceğini bildiğiniz bir hayvan ile yaşamak. Günlük hayat da tasarım ve sanat diye ayrılan yerin arasında duvarlara çarparak öğrendiğimiz bir yıllanma pratiği. Bu aralık bize kandırılmanın, yok edilmenin, saklanmanın, üzeri örtülmenin ve bunların tarihsel biriktirilmesini öğretti. İşte bu aralıkta kaydırdığımız şey aslında kimliğimizdi. Giles'de ise bana bunları hatırlatan şey kıyafetlerin koynunda beslenen örümcekler oldu. İkiliklerden örülü modernite bize başkalarının potansiyelinden korkarak içimizdeki hayvana küstüğümüzü gösterdi. Giles, birkaç sene öncesinin tüm giyinme biçimlerini alıp bir daha yorumlamış. Bu yorum da herhalde Paris sezonunun toplumsal uzay boşluğu ya da kendimize toplumda açtığımız cyberspace'de florasan renklere açılıp, görme yetisini kaybedeceğimiz bir yerin ışığından bilmediğimiz zamanları anlatmaya kalkıyor. Ona sorsanız o "Gerçek hayatta sahip olabileceğiniz kıyafetler yapmak istedim" diyor. Gerçek hayat dediği yer hem bu bahsettiğim uzay boşluğu hesabını kapsıyor hem de tarihin çıplak gözle göremeyeceğimiz taraflarına florasan tutup, yaşadığımız bu göz kararmasını Scooby gözlükleri ve dinozor çantaları ile gerçek hayattan saymamızı sağlıyor. Oysa ona sorsanız, o hep hayatın 'drag' gerçeğinden bahsediyor.
03 Ekim 2009 Cumartesi
02 Ekim 2009 Cuma
I AM AN UNPAID INTERN FOR ALEXANDER MCQUEEN//
Job Wanted -- and Pay Would Be Nice
That studio had no heating and sometimes no light in the middle of winter, with us piling on jackets, hats and gloves and straining our eyes while stitching toiles bycandlelight,” Anna Heinrup recalled.
She was not describing the working conditions of Dickensian London, but her last job as an unpaid design intern for an up-and-coming London designer.
After graduating from Central Saint Martins College of Art and Design last summer, Miss Heinrup started looking for work. “The typical response I’d get after sending my C.V. and portfolio was: ‘Oh, we’d love to have you work with us, but unfortunately, there will not be any vacancies for some time now. We could offer you an internship.”’
Many of Britain’s most successful brands may be rich in creativity, but they are poor in revenue. So when a collection appears on the catwalk, often those remarkable clothes are created, at least in part, by unpaid interns.
“It was very frustrating to be used as free labor whilst being fully qualified to get a proper salary for the job I was doing,” said Miss Heinrup, 27, who eventually set up a freelance business. “The last company I worked with had eight interns to only five real employees.”
According to Britain’s 1998 National Minimum Wage Act, it is illegal not to pay interns who actually do work for a company rather than just observe as a learning experience. Some fashion houses skirt the requirement by taking on interns without contracts, treating them as a sort of volunteer workforce.
And even though the country’s unemployment level has risen to 2.47 million, its highest since 1995, many employers in various sectors now appear to expect such free labor. Philip Hammond, the Conservative Party frontbencher, recently refused to pay his interns, saying he would “regard as an abuse of taxpayer funding to pay for something that is available for nothing.”
So the hundreds of students who graduate from British fashion schools each year have a limited number of options. They can stay in the country and work for free, hoping eventually to get a paying job. Or they can set up their own creative houses — certainly a risky proposition, but one that some say is the silver lining of the unpaid intern system as it has produced some notable new talent in British fashion.
“From day one at Central Saint Martins, going independent always seemed like perhaps the normal thing to do, or what you should strive for,” said Orla Savage, who graduated in knitwear design from Central Saint Martins last year and now is interning without pay.
Graduates’ third option is to move to the European Continent, where the Schengen labor laws specify strict guidelines on internships that include small salaries.
Kinga Malisz, who graduated from Central Saint Martins last year, now works as a designer for Nina Ricci in Paris. “Because they have to pay, French houses seem to be more careful who they choose as interns, and take more care to train them as possible future employees,” she said.
Miss Malisz initially worked as an unpaid intern for Alexander McQueen in London, financing the experience by working weekends in retail and accepting help from her mother. But, she said, she “realized early on a job was out of the question.”
“There are more opportunities in Paris than in London — it turns out the fashion job market is much more open to bringing in new people on ‘stage’ positions, with small but workable salaries and the benefits of one’s own workspace and lunch allowances,” Miss Malisz said.
When Miss Savage interned at John Galliano in Paris, for instance, she earned €400, or almost $650, a month. In Italy, one of the most prominent houses in Milan pays its interns €800 a month.
When a 30-year-old designer — who requested anonymity because only the head designer at her house is allowed to speak to the media — graduated from the Marangoni design school in Milan in 2002, the school forwarded her résumé to one of the Gucci Group’s fashion labels. She started as an intern and has worked her way up to become one of the head accessories designers.
“As it was an expanding house, and they saw that they liked me and my work, it became clear they would hire me,” she said.
But does the job security offered by the large French and Italian houses actually prove to be a drawback, keeping the local talent from becoming independent designers?
In the U.K. there are more opportunities for young designers to set up a label,” the designer said. “Here in Milan there are no spaces to rent cheaply for studio use. You’d think you would start at home and sell to a small boutique but there are few forward-looking boutiques or department stores in Milan.”
“In Italy sales and marketing all really revolves around the big brands. There just isn’t financial viability to start one’s own label, and the thought of going it alone isn’t encouraged in Italian design schools,” she said.
Italy also lacks the kind of high-profile sponsorships and competitions that have become so widespread in England, like Fashion East and Fashion Fringe, which feature young designers and pay for their shows.
When William Tempest graduated from London College of Fashion, he interned for the London designer Giles Deacon, which did lead to a paying job as a pattern cutter — but when it became clear that nothing in design was available, he became a womenswear designer for Jean Charles de Castelbajac in Paris.
When he was shortlisted for the Fashion Fringe competition, held last week in London, Mr. Tempest, 23, left his job to pursue his own label.
The designer has no plans to return to Paris, partly because the competition rules require him to stay in London this year. And now that he has his own business, the idea of “going back to work for another label seemed like a bit of a back-step,” he said. Also, he is being sponsored by Vauxhall, the British car company, and celebrities like Emma Watson already are wearing his stiff satin Tudor-inspired dresses, which are sold in London and Las Vegas.
All of the British graduates interviewed for this article said that if they could, they would change the fashion industry in one fundamental way: ensuring that there is fair pay for labor.
As Anna Olsen, a textile graduate from Central Saint Martins who left London to work for H&M in Sweden, noted, interns are doing work that the company eventually expects to be paid for.
So, “by not paying an intern you are devaluing your own work and making a fool of the industry of which you are a part,” she said. "
01 Ekim 2009 Perşembe
BLOGGUERRILLA//
Bryanboy'un yazdıklarında hiçbir zaman coşmadım, uçmadım. Tommy'de ise, kendi görünme sıklıklarından gözleri kör olmuş ve ileride büyük atılımlar ve yaratıcılıklar beklemediğim blog kişileri içinde kendine başka bir yer buluyor. The Sartorialist'in yolunu açtığı ciddiyete kendi bakışını da eklediği için ama en çok da kendini bilme haline yakınlığı için Tommy'ye sempati besliyoruz. Öyle ki Anna Wintour ile aynı sıraya düştükleri Dolce and Gabbana defilesinde Anna, yaşlılık korkusundan twitter'ın nasıl çalıştığını bile sormuş. Tommy twitter'ı anlattıktan sonra Anna'nın yüzündeki ifadeyi WTF" (what the fuck!) diye açıklıyor. Tommy, D&Gların yanında pozlandığı zamanları tuhaf deneyimler olarak tanımlarken Bryanboy utanmasa otel odasından ekrana canlı mastürbasyon yapacak.
D&G, Anna Wintour'ın yanına bu genç oğlanları alarak cesur davranmış diyebiliriz. Hatta kurduğu bilgisayarlar ile işi kolaylaştırılırken Suzy Menkes gibi duayenler asla dikkate alınmamış, Menkes bir kenarda elinde açık şekilde her yerde dolaştırdığı bilgisayarına kurulmuş defile bekler halde duruyor. Bu açıdan yerlerine konforluca kurulmuş olanlara arkadan yenilerin geldiğini hatırlatmak gibi bir misyon da yüklenmiş oldu D&G. Onlardan böylesine marka değeri yatırımına gömülmüş eylemlilikler bekler miydiniz? Ben de beklemezdim.
Anna Wintour umursamasa bile Tommy "style.com"a fotoğraf çekmeye başladı. Bryanboy ise bloguna reklam aldığıyla kalıyor. Laf üretemeyen biri olarak bir Marc Jacobs reklamının ötesine geçememiş olmanın zevkinden kendini köşeliyor. Gerçi Bryanboy'a kadar bizde de haftasonları güya "design" yazıyor diye yanlışlarla örülü yazılar döşenebiliyor. Sorun Tommy'ye kız demiş olmakta değil, çünkü ona böyle deyince cinsiyetler arası belirsizlikler, queer geçişler, sosyal bir hermafrodite vurguları okumuş olmuyoruz.
Photo By Stephane Feugere
Onun yerine siz kitaplara da dönün. Bir kitabın manalarını hala kaybetmediği hissiyatını taşımamıza sebep olan The Sartorialist'e bakın örneğin. The Sartorialist'in blogdan Penguin'deki kitabına doğru gittiği yolda değiştirdiği bir ortam var. Kitap da blogtan kağıda taşındığında etkisin kaybetmemiş, aksine insanın baktıkça bakasını getirecek cinsten. İşte Tommy yine de kendini bilir halde, bir zamanlar defile çıkışlarında eli deklanşörde beklerken şimdi defileyi en önden, fotoğrafını çekmek için uğraştığı insanlarla beraber izlemenin getirdiği rahatlama ve gençlik coşkusunu yaşıyor. Ne tür müzik dinlersin, hangi yazarları seversin gibi soruların cevap vermede yarattığı zorlanmanın, hangi blogları takip edersin sorusuna da sıçramış olmasını kolaylaştıracak tek blog sanırım Jak&Jil. Bryanboy ise kendini çevirdiği değer kadar bir üretime de geçirdiğinde ancak değiştirici bir gücü olabilecek.
Yoksa var olduğun mecranın yutağı seni bütün yutar ve geri çıkarmaz, Bryan. Korkma ama, acımazlar sonra boka dönersin. info: http://www.wwd.com/fashion-news/fashion-scoops/bricks-versus-clicks-front-row-at-dg-2311802/print/
iDANS//
“Gülmek ↔ Ağlamak” teması çerçevesinde tüm sezona yayılan bir etkinlikler serisi olarak hazırlanan iDANS’ın üçüncüsü, 10 Ekim-31 Ekim tarihlerinde can alıcı bir programla başlıyor.
Sanatın farklı dallarını ve yorumlarını kucaklayan bu seçkin program, “Gülmek ↔ Ağlamak” temasıyla hala birçok alanda karanlık varlığını hissettiren zihin ve beden arasında güdülen ikiliği sorgulamayı hedefliyor.
iDANS 03 programının tamamı, “dans ve koreografi” anlayışını genişletmede kuşkusuz çok büyük katkıda bulunan ve bu uğurdaki en önemli tarihsel referans noktalarını teşkil eden iki pırıltıya - aramızdan kısa süre önce ayrılan - Pina Bausch ve Merce Cunningham’a samimiyetle adanmıştır. Onların halihazırdaki fısıltılarını gülerek ya da ağlayarak duymamak mümkün değil… Uluslarötesi bir dans/koreografi dünyası aydınlıktaysa şayet, bu ışığı sağlayan, bu her bakışta değişen ve devinen takımyıldızlar, kesinlikle onlardır… En anlamlı anmanın, eserlerini tanıma fırsatı bulamamış yeni kuşaklara onları tanıtarak olacağı düşüncesinden hareketle, iDANS programında her iki sanatçıyla ilgili film gösterimleri gerçekleşecektir.
>>10/11.10
Nature Theater of Oklahoma - Romeo and Juliet
İst.D.T Üsküdar Tekel Sahnesi 20:30
>>16.10
Nele Suisalu, Florent Hamon, Nicolas Gastard - Ball
garajistanbul 20:30
>>17.10
Coffee with Pina (Pina ile Kahve) - Film Gösterimi
>>17.10
Kontakthof 65 + - Film Gösterimi
>>17.10
Martine Pisani - sans
garajistanbul 20:30
>>18.10
Cage/Cunningham - Film Gösterimi
Pera Museum
>>18.10
Points in Space - Film Gösterimi
Pera Museum
>>18.10
Joker
(sürpriz etkinlik/performans!!!)
>>21/22.10
Zan Yamashita - It is written there.
garajistanbul 20:30
>>24.10
Rachid Ouramdane - Loin...
garajistanbul 20:30
>>25.10
Joker
(sürpriz etkinlik/performans!!!)
>>27/28.10
Mathilde Monnier & La Ribot - Gustavia
garajistanbul 20:30
>>29.10
La Ribot - Laughing Hole
garajistanbul 16:00 – 20:00
>>31.10
Ivo Dimchev- Concerto
garajistanbul 20:30
ATÖLYE ÇALIŞMALARI
Mekan: Yıldız Teknik Üniversitesi, Yüksel Sabancı Sanat Merkezi, Dans Anasanat Dalı Stüdyosu (Beşiktaş)
>>Nature Theater of Oklahoma / Sistemin Aşırı Yüklenmesi
07.10.2009
10:00 – 14:00
>>Martine Pisani Topluluğu / “Sahnede kaybolduk. Şimdi ne yapacağız?”
16.10.2009
14:00 – 18:00
>>Nele Suisalu & Florent Hamon / “Balo” ve Prova Sürecine İlişkin Duygular
17.10.2009
11:00 – 15:00
>>Zan Yamashita / Dansı Yazmak ve Düzenlemek
24.10.2009
11:00 – 15:00
>> Mathilde Monnier / Master-class
28.10.2009
11:00 – 13:00
29 Eylül 2009 Salı
Aydan Murtezaoğlu&Bülent Şangar, "Unemployed Employees - i found you a nee job!" sketch
source: iksv.org28 Eylül 2009 Pazartesi
ARSLAN GELİYOR KAPLAN GELİYOR TIP!//
Okulun bahçesine serilmiş masalarda arada bir şeyler içerken görüyorum Arslan'ı. Sergisi ile başbaşa kalamadım, ilk gezişim Hong Konglu bir grup ile olmak durumunda olduğu için. Okulda Arslan'ı dolaşırken görmek. Geçen yıl kantinde Zizek'i görmek. Bu yıl yanımdan aniden Gottfried Hellnwein'ın geçmesi. Hayatın sen gideceğine sana geldiği de olur.
" Y.A: Ben seni tam ne zaman tanıdım? 1958 değil mi? Amerika’dan yeni dönmüştün.
Ö.U: Evet, Selahattin de Paris’ten dönmüştü. Türkiye adamı çağırır arada sırada gelirsin. Paris’e gidersin. Sonra pat gelirsin
Birbirinizin resmiyle ilgili bir şeyler söylemek ister misiniz? Y.A: Bilmiyorum kaç sene oldu. Bir gün birisi telefon etti. Ömer, senin üstüne bir yazı yazıyormuş. Telefonda siz de bir şeyler söyler misiniz, dedi. Beş on sene oldu. Ne söyleyeyim? Oturduğunuz zaman sanat, resim meselelerini konuşur muydunuz? diye sordu. Nerede efendim? Biz oturduğumuz zaman resim sanat konuşmazdık biraz şiirden söz ederdik o da Selahattin Hilav olunca, dedim. Selahattin Hilav, bana her akşam şu şiiri söylesene derdi, ‘my dear’ derdi Horace’ın o dörtlüğünü söyle... Niçin başka bir güneşle ısınan toprak aramalı Kendimizden kurtulmak için vatandan kaçmak kafi mi Ben bunu söyleyince Selahattin coşardı. Teşekkür ederim my dear, derdi... Haftada bir kere bu şiiri söylerdim. O yüzden hala hatırlarım. Yoksa ezberlemem şiir miir... "
27 Eylül 2009 Pazar
26 Eylül 2009 Cumartesi
24 Eylül 2009 Perşembe
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)